Mama Leny wróciła po tygodniu a nie po trzech dniach tak jak obiecywała. Wchodząc do mieszkania była zdziwiona ciszą i porządkiem jaki w nim panował. Zostawiła swój bagaż w salonie udając się na piętro krzycząc imię córki. Weszła do pokoju który był nie zamieszkany od kilku dni. Otworzyła szafę w której brakowało kilku rzeczy, z szafki obok spostrzegła brak kosmetyków dziewczyny. Zdjęcia z babcią Anielą także nie było na jego miejscu. Usiadła na łóżku trzymając telefon w dłoni. Patrzyła przez okno ze łzami w oczach. Wykonała kilka połączeń do córki jednak wszystkie odrzuciła a następnie kobieta w słuchawce informowała ją że abonent jest czasowo nie dostępny.- Nie ma jej.. - mówiła przez łzy. - Przyjedź proszę. - rozłączyła połączenie.
Zeszła na dół dalej dzwoniąc do córki. Nadal nie odbierała. Chwilę później przyjechał Wojciech. Słysząc samochód na podjeździe otworzyła drzwi zapraszając mężczyznę do środka.
- Nie ma jej. Nie ma jej ciuchów. - płakała. - Boże co ja zrobiłam. - oboje udali się do kuchni.
- Zadzwoń do kogoś z jej znajomych, pewnie wiedzą gdzie jest. - usiadł na krześle.
Kobieta szukała w torebce notesu z numerami kontaktowymi.
- Kinga.. - patrzyła na niego. - Na pewno jest u niej. - przyłożyła słuchawkę do ucha.
Dłuższą chwilę kobieta słuchała jedynie sygnału połączenia. Kiedy dziewczyna odebrała telefon kolejno odpowiadała na zadane pytania.
- Jak to nie wiesz gdzie jest! - krzyczała - Przecież jesteście przyjaciółkami! - płakała.
- Naprawdę nie wiem gdzie jest. - odpowiedziała.
- Dobrze.. Przepraszam Cię. - mówiła - Jak się tylko do Ciebie odezwie proszę zadzwoń do mnie. - dodała.
Słysząc pozytywna odpowiedź rozłączyła połączenie.
- To wszystko moja wina. Zaniedbałam ją.. Moje życie było ważniejsze niż życie mojego dziecka. - wstała podchodząc do okna
- To nie jest twoja wina. - mówił - Powinna zrozumieć że też masz prawo do swojego życia. Jest dorosła. - szedł za kobietą.
- Tak ale jak ja się zachowuję? Jak zakochana nastolatka. Pojechałam na trzy dni wróciłam po tygodniu.. Nie dziwię że moje dziecko nie dało rady. - patrzyła na niego.
Wojciech przytulił mocno kobietę do siebie dając wsparcie i bezpieczeństwo.
- Muszę ją znaleźć.. Muszę. - mówiła.
Z perspektywy Leny:
- Niech dzwoni.. - myślała.
Spojrzała na Kajetana siedzącego obok.
- Odbierz pewnie się martwi. - mówił.
- Nie.. Tyle czasu miała mnie gdzieś. Wszystko związane z Nią i jej życiem się tylko liczy. - odpowiedziała.
Lena wyłączyła telefon i położyła go na ławie.
- Niech się martwi.. Chociaż raz. - usiadła podnosząc kolana pod brodę.
- Będzie dobrze.. Musicie porozmawiać, musicie być szczere ze sobą nawzajem. Pewnie zrozumiała swój błąd. Lenuś.. - pocałował ją w czoło.
- Nie mów do mnie Lenuś. - spojrzała na chłopaka i oboje się zaśmiali.
- Gdyby babcia żyła.. - myślała.
Cały dzień oboje spędzili w mieszkaniu chłopaka oglądając razem filmy w telewizji. Telefon dalej leżał wyłączony, mimo kilku prób chłopaka, dziewczyna nie zgodziła się na jego włączenie. Kajetan słysząc dźwięk swojego telefonu podniósł się z miejsca szukając go w pokoju. Lena patrzyła na niego przestraszona. Bała się że przyjaciółka ją wydała.
- Cześć.. - mówił uśmiechnięty i usiadł obok dziewczyny.
Widząc jego reakcje na głos osoby po drugiej strony słuchawki wiedziała że to nie Kinga a tym bardziej nie jej mama. Chwilę rozmawiał i ponownie przytulił dziewczynę.
- Kumpel dzwonił i zaprosił nas na wieczór na imprezę. - mówił.
- Ja nie mam się w co ubrać. Nie brałam takich rzeczy ze sobą. - patrzyła na niego.
- Ślicznie wyglądasz w tym co masz na sobie. - spojrzał na dziewczynę.- Nie musimy iść jak nie chcesz.. - dodał
- Nie.. Idziemy! Muszę się oderwać od tego wszystkiego. Muszę zapomnieć na chwilę. - lekko się uśmiechnęła.
Po godzinie szykowania się Lena i Kajetan byli gotowi do wyjścia. Wyszli z domu wsiadając do autobusu który prowadził prosto do samego centrum miasta. Przed budynkiem spotkali się z jego znajomymi którzy od razu ciepło przyjęli dziewczynę.Wszyscy się szybko rozkręcali. Lena jedynie rozmawiała z chłopakami niż z dziewczynami które spoglądały na nią jak by była z innej planety. Alkohol od razu dał się we znaki. Dziewczyna od razu miała lepszy humor i język jej się kręcił. W dalszej części klubu widziała Michała. Obejmował jakaś blondynkę. Chwilę czekała aż zobaczy jej twarz.
- Paulina.. - szepnęła. - Wiedziałam.. - dodała cicho pod nosem.
Podeszła do Kajetana łapiąc go za dłoń. Szepnęła coś do ucha i wyszła z klubu. Stojąc przed wejściem wyciągnęła telefon. Co parę sekund dostawała kolejne spóźnione wiadomość od Mamy, Kingi czy nawet Oskara. Każdy pisał i prosił aby się odezwała, żeby chociaż zadzwoniła.
Do Mamy: Żyję i czuję się świetnie. Nie udawaj że Cię to cokolwiek interesuję.
- Wracajmy, proszę. - mówiła.
Kolejną noc spędziła w mieszkaniu chłopaka. Rano po zjedzeniu śniadania odwiózł ją do domu.
- Wejdziesz? - pytała.
- Nie.. Zobaczymy się potem. - pocałował ją. - Zadzwoń. - dodał.
Lena kiwnęła głowa wysiadając z mieszkania. Otworzyła drzwi od swojego domu wchodząc do środka. Od progu słyszała telewizor i czuła jakiś zapach dobiegający z kuchni. Torbę zostawiła na schodach i weszła do kuchni. Przy kuchence stał nie znany jej mężczyzna. Popatrzyła na niego ale wzrokiem szukała mamy. Weszła do salonu i tam zastała kobietę siedzącą na sofie okrytą kocem.
- Jestem. - powiedziała wychodząc z pokoju.
- Lena! - krzyknęła jej mama.
Dziewczyna zatrzymała się w miejscu patrząc na kobietę. Widziała zapłakane oczy które nie spały od kilku godzin.
- Córciu.. - szła w jej stronę.
- Nie mamo. - powiedziała i wyszła z kuchni patrząc na mężczyznę.
Weszła do pokoju zostawiła swoje wszystkie rzeczy na łóżku. Udała się do łazienki i wzięła szybki prysznic. Z dołu słyszała ich rozmowę. W pokoju sięgnęła po laptopa i kolejno sprawdzała portale internetowe. Logując się na jeden dostała powiadomienie o kilku wiadomościach. Widząc jedną od Oskara wiedziała co pisze. Sprawdzała dalej, aż jej oczom ukazała się wiadomość od Kamili Hedy. Ciekawa zawartości weszła i zanurzyła swoje oczy w kilku słowach.
od Kamili: Mała wróciłam do Sopotu. Wpadaj dziś do mnie do domu. Chcę pogadać i mam mała niespodziankę dla Ciebie.
Lena chwilę siedziała zmieszana. Nie wiedziała co zrobić bo nie miała z nią kontaktu od kilku miesięcy. Nie wiele myśląc wstała, ubrała się i zeszła na dół.
- Chodź zjesz z nami. - słyszała głos mamy.
- Nie mam ochoty. - mówiła poprawiając szalik patrząc na siebie w lustrze.
- Gdzie idziesz? - pytała.
Dziewczyna spojrzała na kobietę nic nie mówiąc i wyszła z domu.
