VI

Po szkole wróciła do domu. W kuchni zastała mamę gotującą obiad.

- Cześć mamo! - mówiła cmokając ją w policzek.

Po schodach udała się do swojego pokoju. Telefon podłączyła do ładowania a z szafy wyciągnęła ciuchy na wieczór. Starannie ułożyła je na łóżku.

- Lena.. zejdź na dół. - słyszała dobiegający głos mamy.

W kuchni Lena otworzyła lodówkę, chwilę później ją zamknęła.

- Zaraz będą naleśniki. - oznajmiła jej mama.

- Dobrze... - sięgnęła po sok pomarańczowy stojący obok lodówki.

- Chcesz mi coś powiedzieć?- mówiła do córki która usiadła przy stole czytając gazetę.

- Nie, niby co? - zmieszana popatrzyła na mamę.

- Więc tak, dzwoniła do mnie twoja wychowawczyni... – zaczęła

- Poskarżyła się że nie było mnie na dwóch lekcjach wczoraj tak? – pytała czytając gazetę.

- Lena!- krzyknęła na córkę jak nigdy dotąd. –Spójrz na mnie jak do Ciebie mówię. – dodała. - Co się z tobą dzieje! Nigdy dotąd nie wagarowałaś. Chodzi o te wczorajsze dwie lekcje ale też o dwa dni pod rząd co cie nie było w zeszłym tygodniu i do tego jeszcze podrobiłaś mój podpis na usprawiedliwieniu.! – mówiła z podniesionym głosem.

- Mamo ale.. – spojrzała na kobietę

- Żadne ale, nie chciałaś iść do szkoły, mogłaś powiedzieć. Chciałaś wyjść wczoraj wcześniej, trzeba było mi powiedzieć to postarała bym się podjechać po ciebie. A nie ty takie numery odwalasz. – mówiła - Ciekawi mnie z kogo powodu wagarujesz. - popatrzyła na córkę z zaciekawieniem.

- Nie ma żadnego powodu. Po prostu... – odpowiedziała.

- Jasne..- podała córce obiad.  

- No tak, nie muszę mieć powodu do wagarów. – patrzyła na mamę.

- Smacznego. - dodała kobieta.

Lena sięgnęła po łyżeczkę i nabrała mała ilość dżemu truskawkowego który szybko wylądował na naleśnikach.

- Wychowawczyni prosiła o spotkanie ze mną. Wytłumaczyłam jej że nie dam rady jutro ani w przyszłym tygodniu. – mówiła. – Mam spotkanie w pracy i dużo pracy.. – dodała widząc reakcje córki.

- Znowu? – pytała.

- Tak zamykamy numer i muszę być przy wszystkim. – odpowiedziała.

- Myślałam że gdzieś razem pojedziemy. Dawno nie byłyśmy u dziadka. – mówiła zrezygnowana.

Odstawiła swój talerz do zlewu słysząc mamy tłumaczenie w tle.

W pokoju wyciągnęła książki, odrobiła większość zadań na następny dzień i wydrukowała potrzebne informacje na projekt z historii.

- Będzie pięć. – mówiła sama do siebie.

Spojrzała na zegarek, była już 17:28.  Zabrała ze sobą wszystkie ciuchy i udała się do łazienki. Bardzo wyraźnie słyszała bit muzyki dobiegający z pokoju. Założyła na siebie bluzę z azteckim kolorowym motywem i czarne legginsy. W szafie szukała swoich kozaków. Ubrała je i sięgnęła po parkę leżącą na łóżku. W przedpokoju poprawiła jeszcze swoje włosy przed lustrem.

- Wychodzę.. – mówiła wystarczająco głośno aby mama usłyszała.

- Z Mich.. – patrzyła na córkę.

- Nie mamo! Nie z nim. – wyszła z domu trzaskając drzwiami.

Doszła na umówione miejsce w zaledwie dziesięć minut,

- Cześć Lena . – mówił z uśmiechem.

- Hej Kajetan. – odpowiedziała obejmując go wokół szyi.

Szli w stronę parkingu rozmawiając.

- O nie.. Z Tobą na pewno do niego nie wsiądę. – zaśmiała się.

- Dlaczego? – pytał ciekawy.

- Bo jeździsz jak wariat. – dalej chichotała.

- Wsiadaj nie gadaj. – mówił z grymasem na twarzy.

Lena stała i patrzyła na Niego. Trzymał drzwi od samochodu otwarte dla Niej. Widziała jak na jego twarzy rysuję się lekki uśmiech.

- Jesteś mi winien porządną kawę! – mówiła wsiadając.

Popatrzył na nią z grymasem na twarzy. Lena otarła jedną dłoń o drugą rozgrzewając mięśnie dłoń.

- Tylko powoli. Nie chcemy przecież nikogo ochlapać. – żartowała.

- Gdyby nie tamto, to my byśmy się nie spotkali. A przecież przeprosiłem. – patrzył na nią.

- Tak? – pytała zdziwiona. – Nie przypominam sobie.. – odpowiedziała uśmiechnięta patrząc przed siebie.

Zatrzymał się przed kawiarnią w której ostatnio się widzieli.

- Musisz lubić to miejsce co? – mówił.

- Tu mają najlepszą kawę w Sopocie. – uśmiechnęła się.

Wysiedli oboje wchodząc do środka. Lena zajęła to samo miejsce co ostatnio a chłopak zamówił dwie szarlotki i dwa razy cappuccino. Dołączył do niej siadają naprzeciwko. Patrzył jak ściągała kurtkę i poprawiała szalik. Przyglądał się jak jej włosy opadają na ramiona i jak jej niebieskie oczy czasem spoglądają na niego.

- Więc.. Opowiedz coś o sobie. – sięgnęła po kubek i podciągnęła kolana pod czoło.

- Kajetan jestem. – odpowiedział z uśmiechem.

- To już wiem. Plus jesteś rajdowcem. – zaśmiała się.

- Też. – dodał. – Studiuje, mieszkam tu w Sopocie a czasem w Poznaniu. – mówił.

- Powodzi Ci się. – mówiła.

- A ty? – pytał ciekawy.

- Szkoła, dom, nauka, mama i przyjaciele. To cała ja. – odpowiedziała.

Nie zwracając uwagi na mijający czas rozmawiali o literaturze czy nawet muzyce. Kajetan opowiadał jej o swoich studiach.

- Kiedyś chciałam iść właśnie na studia prawnicze, ale po naszej rozmowie nie jestem tego taka pewna. – mówiła. – Dziękuję za spotkanie. – zaciągnęła kaptur na głowę.

Podszedł do niej bliżej trzymając jej dłoń.

- Odwiozę cię. – stali blisko siebie.

- Nie trzeba. Pojadę autobusem. – mówiła.

- Zobaczymy się jeszcze? - lekko pocałował jej policzek.

- Kiedyś, na pewno. – lekko się uśmiechnęła odchodząc.